2005_02 Magazyn Szachista

Strona: 2/2
(417 słów w tym tekście)
(4771 )   



Od redakcji

Superturniej w Wijk aan Zee zakończył się sukcesem jednego z faworytów Petera Leko, który kilka miesięcy wcześniej był o krok od pokonania Władimira Kramnika w meczu o mistrzostwo świata w szachach klasycznych. Peter zaostrzył styl gry, a pozostały mu precyzja, technika i sztuka obrony. Wszystko wskazuje na to, że wkrótce obejmie palmę pierwszeństwa w czołówce światowej. Viswanathan Anand, powszechnie uważany za szachistę nr 1 w latach 2003 i 2004, był tym razem drugi, ulegając Leko w bezpośredniej partii. Spory zawód sprawił Kramnik, który dzielił 4-7 miejsce, natomiast z jak najlepszej strony pokazała się Judit Polgar, która mimo rocznej przerwy w grze wyczynowej, potwierdziła swoją przynależność do ścisłej czołówki światowej.

Trudno powiedzieć, jak na tym tle zaprezentowałby się Garri Kasparow, który musiał odrzucić zaproszenie do Holandii z uwagi na mecz z Kasimdżanowem, planowany na styczeń 2005 roku w Dubaju. W każdym razie Kasparow tradycyjnie i dość zdecydowanie okupuje pierwszą lokatę na liście rankingowej FIDE, a zasłużony triumf w bardzo silnie obsadzonych mistrzostwach Rosji, w końcu 2004 roku, dodał mu animuszu.

Garri Kasparow wydał oświadczenie, że zrywa z FIDE, gdyż Federacja nie dotrzymała praskich uzgodnień i nie zorganizowała jego meczu z mistrzem świata FIDE, a na dobitek niekończące się pertraktacje w sprawie meczów z Ponomariowem i Kasimdżanowem, pozbawione jakichkolwiek oficjalnych gwarancji finansowych spowodowały, że stracił wiele miesięcy na przygotowania i musiał odrzucić liczne atrakcyjne zaproszenia.

W odpowiedzi na to prezydent FIDE Kirsan Iljumżinow przedstawił Kasparowowi kolejną ofertę gry meczu z Kasimdżanowem w Turcji, gdzie organizatorzy gwarantują fundusz nagród w wysokości 1,25 miliona USD. Iljumżinow dodał, że w przypadku odmowy Kasparowa powoła innego zawodnika, gdyż chce doprowadzić do wyłonienia jedynego mistrza świata. Inna rzecz, że nie wiadomo, jak do „reaktywacji“ praskich ustaleń ustosunkuje się Władimir Kramnik. Cóż, nie widać końca niesnaskom na szachowym Olimpie.

W Polsce w ciągu roku odbywa się wiele imprez szachowych, dużych festiwali i niewielkich turniejów kołowych, w którym można wypełnić normy mistrza międzynarodowego i arcymistrza. Obsada turniejów pozostawia wiele do życzenia, bowiem generalnie rzecz biorąc nagrody i warunki finansowe imprez są bardzo skromne. Ale cieszą się one dużą frekwencją, bowiem mamy w kraju wielu młodych szachistów czekających na możliwość zmierzenia się z interesującymi rywalami i zdobycia coraz wyższych kwalifikacji.